Μια συμφωνία ασυμφωνίας

27/01/2019
#

Μια συμφωνία ασυμφωνίας

 

Εἶναι παραδεκτό ἀπό ὅλους ἀνεξαιρέτως (ὁμολογεῖται ἄλλωστε καί ἀπό τούς Σκοπιανούς πολιτικούς) ὅτι τά Σκόπια εἶναι ἕνα “πολιτικό μόρφωμα ἐπεκτατισμοῦ” ἀπό τήν πρώτη του ὥρα στά μέσα τοῦ 20οῦ αἰ.

Μέ διπλωματική ἐπιθετικότητα διεθνοῦς ἀναγνώρισης κυρίως μετά τή διάλυση τῆς Γιουγκοσλαβίας τό 1991 εἰς τά ἐξ ὧν συνετέθη.

Καί παρεμπιπτόντως ὡς “μόρφωμα ἐξωτερικῆς πολιτικῆς” ὑπῆρξε καρπός μακρόχρονων βλέψεων τῆς μεγάλης ὁμόδοξης χώρας γιά κάθοδο στό Αἰγαῖο (ἕνας ἐπεκτατισμός παράλληλος ἤ παραγωγικός τῶν νεότερων ἡγεμονικῶν βλέψεων τῆς ἐκεῖ ἐκκλησιαστικῆς ἡγεσίας στό Διορθόδοξο χῶρο, γιά νά μήν τό ξεχνοῦμε οὔτε αὐτό).

Ἤδη ἀπό ἱστορικούς καί πολιτικούς καί δημοσιογράφους, ἀλλά καί ἀπό ἀδελφούς Ἀρχιερεῖς, μετά λόγου γνώσεως ἀναλύονται ὅλες οἱ παράμετροι τοῦ προβλήματος τό ὁποῖο ὑποτίθεται καί διαφημίζεται ἀπό τά ἐλεγχόμενα ΜΜΕ πώς τάχα θά λύσει ἐπιτέλους ἕνα ἀνοικτό πρόβλημα μέ ἀνοικτές διόδους παρεμβατικές στό χῶρο τῆς Βαλκανικῆς σέ βάρος μας.

Στήν πολιτική καί ἱστορική ἀποτίμηση τῆς κίνησης πού γέννησε τήν βεβιασμένη “Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν” πολλοί σώφρονες μελετητές ἀναγνωρίζουν μιά κάπως ἐκσυγχρονισμένη ἰδεολογική συγγένεια πρός τούς ἄκρως “ἀριστεριστές” τῆς δεκαετίας τοῦ 1940 (μέ τίς τότε συμφωνίες-παραδοχές γιά μιά κατάργηση τῶν συνόρων στή νότια Βαλκανική, ἑνοποίηση τῆς Ἑλληνικῆς Μακεδονίας μέ τά ἐλάχιστα ποσοστά κατανομῆς ἀπό τῆς Συνθήκης Βουκουρεστίου σέ Σερβία καί Βουλγαρία καί παραγωγή ἑνός χώρου ἐξουσίας ἐλεγχόμενου ἀπό τήν Κομμουνιστική Ρωσία (ΕΣΣΔ), γιά μιά δίοδο κατευθείαν στό Αἰγαῖο).

Ἐκτός ἀπό τόν εἰδικό διαμεσολαβητή, σίγουρα διαμεσολάβησαν καί τά διεθνῆ “τετελεσμένα”. Ἀπό τή μιά, ἡ εὐρεία ἀναγνώριση τῆς FYROM μέ τό δικό της κλοπιμαῖο συνταγματικό ὄνομα, οἱ ἀνάλογες πιέσεις τῶν Εὐρωπαίων καί τῶν Νατοϊκῶν “φίλων” μας, οἱ διεθνικοί γεωστρατηγικοί σχεδιασμοί γιά νέες ἐλεγχόμενες οἰκονομικές διόδους ἀπό τήν Εὐρώπη πρός τό Αἰγαῖο, οἱ πάντοτε εὔθραστες ἰσορροπίες μέ τούς γείτονές μας. Κι ἀπό τήν ἄλλη, ἡ ἀνάγκη γιά μιά πρωτοβουλία κινήσεων ἐξωτερικῆς πολιτικῆς μέ πρόταγμα τή σταθεροποίηση τῶν δεδομένων συνόρων ἔναντι ἐδαφικῶν ἤ πολιτικῶν ἐπεκτατισμῶν στό χῶρο τῆς Ν. Βαλκανικῆς κ.λπ.

***

Ἐμεῖς θά θέλαμε νά δοῦμε μέ “γυαλιά” καλοπροαίρετης ἀφέλειας τά διαφημιζόμενα πολιτικά κίνητρα τῆς βεβιασμένης “Συμφωνίας”.

Ὅμως, ἐν τοῖς πράγμασι δέν μποροῦμε νά τό παραδεχθοῦμε. Δέν γίνεται νά φιμώσουμε οὔτε τούς νεκρούς μας σέ βάθος αἰώνων οὔτε τούς ζωντανούς μας πού παλλαϊκά καί καθολικά διαφωνοῦν οὔτε τούς κληρονόμους τῶν τωρινῶν ἀτυχῶν “λύσεων”.

Καί δέν ἐπικαλούμεθα μόνον τήν καθολική λαϊκή ὁμοψυχία τῆς ἀντιπαράθεσης, αὐτήν τήν καίρια ἱστορική καί συνταγματική προτεραιότητα ἀναφορᾶς κάθε ἐξουσίας, πού τόσο εὔκολα καταφρονεῖται ἀπό ἀλλοτινούς ρήτορες τῆς λαϊκῆς ψήφου.

Δέν καταφεύγουμε σέ παλαιότερα καί νεότερα διεθνῆ παραδείγματα τρομερῶν ἱστορικῶν ἐγκλημάτων κατά τῆς εἰρήνευσης τῶν λαῶν καί τῆς ὁμαλοποίησης σχέσεων, πού καταβοοῦν στούς ἀγορητές μιᾶς μαζικῆς ἀριθμοποίησης καί “πολιτικῆς σωματειοποίησης”.

Ὅλα αὐτά ἀναλύονται μέχρι τήν ἔσχατη τούτη ὥρα ἀπό κάθε βῆμα διαμαρτυρίας, ἐντός καί ἐκτός Ἑλλάδος. Ἀναλύονται χωρίς ἀντίλογο οὐσίας, μέ μιάν προπαγάνδα ὑπερτονισμοῦ τῶν ὀφελῶν (καί παραγραφῆς τῶν ἀκέραιων ἱστορικῶν ὀφειλῶν ἔναντι τῆς χώρας μας).

Ἐμεῖς καταλογίζουμε σ᾽ αὐτήν ἀκριβῶς τήν ἐξέλιξη, σ᾽ αὐτήν τήν καταλυτική καί κρισιμότατη ἐξέλιξη μιάν ἄλλη ἐν γενέσει σοβαρότερη κρίση πού δέν τήν διαβλέπουν οἱ πολιτικοί μας οὔτε θέλουν νά τήν προβλέψουν μέ τήν ἀσυμφωνία τῶν μικροπολιτικῶν τους σχεδιασμῶν: μιά καρκινική “Συμφωνία” ποτέ δέν παράγει “ὑγεία”• ὀνοματίζοντας τόν καρκίνο ὡς ἀποθεραπεία, δέν τόν γιατρεύεις, ἀλλά τόν προωθεῖς σέ διάχυση!

Θά ἔχουμε τόσες ἐντάσεις στίς σχέσεις τοῦ λαοῦ μας μέ τόν ἀντίστοιχο πολυεθνικό τῆς FYROM, πού μέ τίποτε δέν θά ἐπιλύονται. Θά προκληθοῦν τόσες ἐντάσεις στό συνειδησιακό ὑπόστρωμα τοῦ καταπροδομένου λαοῦ μας μέ τόν μασκαρεμένα εὐνοημένο λαό τῆς γείτονος, πού δέν θά τίς ἀποτρέπουν τά ἄρθρα τῆς “Συμφωνίας”.

Τούτη ἡ ξαφνική διαδικασία, δίχως τήν λαϊκή ἐτυμηγορία, δίχως τήν ἐτυμηγορία τοῦ ρεαλισμοῦ τῆς ἱστορίας, δέν θά προκόψει.

Καί ὁ πονεμένος καί μαχητικά ἀντίθετος λαός μας (ὁ δικαιοῦχος τῆς ἐθνολογικῆς ἱστορίας καί τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς φερωνυμίας, τῆς ταυτοποίησης, τῆς ἀκλειστικῆς ἱστορικῆς κυριότητος στό ὄνομα καί τήν ὕπαρξη καί στήν καταγγελία τῶν καιροσκόπων), πῶς νά ἀποδεχθεῖ τήν κατάφωρη χλεύη τῶν ἀγώνων καί τῆς ὕπαρξής του;

Τούτη ἡ ἐπαχθέστατη δουλοπρεπής συμφωνία δέν μπορεῖ νά ᾽χει συνέχεια• θά ἀπομείνει καί θά καταγραφεῖ ὄχι μόνο στή δική μας ἱστορία, ἀλλά καί στή διεθνή πολιτική σκακιέρα ὡς συμφωνία ἀσυμφωνίας, ὅπως ἤδη ἔχει καταγνωσθεῖ.

†ὁ Γουμενίσσης, Ἀξιουπόλεως & Πολυκάστρου Δημήτριος